Before Sunrise, Before Sunset
Monday, October 24th, 2005| 01:50am 21/10/2005 | |||
Finally had a double dose of Richard I In my case, even Anyway, I I |
|||
| 01:50am 21/10/2005 | |||
Finally had a double dose of Richard I In my case, even Anyway, I I |
|||
OCTOBER 13, 2005
|
mood:
music: Tracy Chapman - Baby, can I hold you tonight?
|
today, i have finally decided to send off
The Letter, as well as the other bits and pieces of messages so i can
finally move on with my Waking Life.
watched
Richard Linklater’s film twice last night and picked up several tasty
morsels of mindcandy. i think i’ve been practicing lucid dreaming as
long as I can remember, without knowing that there was actually a term
for it. though I may not directly agree with every single conversation
in the animated discourses, it must be the best film I’ve seen this
sembreak. Very, very influential, and I can say with certainty that
it’s now in my roster of favorite films. Hehe.
went to the
infirmary and had my dose of Ventolin. I remember thinking of the brand
of the nebulizer, De Vilbiss, and playing it in my mind as a kid: devil
biss, de vil biss, de vilbisssshhhh, and all kinds of iterations as the
compressor churned out wafts of medicated smoke. sometimes, it feels
even more terrible than the actual constriction of bronchioles as I
always feel quite panicky and anxious when the mask is on. as usual, my
hands were trembling so bad after that, I kept on dropping the payment
as I had my turn in front of the cashier’s window (don’t you just hate
those glass contraptions with a tiny circle in front of you and a money
slot below where you can’t really hear what the lady’s saying since
she’s too short to reach the circular hole and you’re too tall to stoop
down and talk to her through the money slot?).
this afternoon,
I have to finish cleaning up, have to submit our DEVC180 documentation
(at last, I can delete everything Barako from Alunsina!), have to go to
the grocery and buy stuff for the Caliraya trip tomorrow. dumdeedum.
have to beat the October 24 deadline for submission of grades. sigh.
OCTOBER 11, 2005
it is the night before a dreaded removal exam. my lungs aren’t
cooperating. the guy who invented Valium died at age 79. my ex-lover
was almost killed in a fatal "accident" last Sunday (four from his team
were killed). i haven’t swept my floor in weeks. might be at Caliraya
this weekend. i want a nicotine dose but i have to content myself with
Coke Light and coffee. i need a miracle.
MEDICAL CITY, Ortigas:
1. Ventolin nebules (salbutamol) 2.5 mg - 3x a day for 3 days
2. Zegen (Cefuroxime Axeil) 500mg - 2x a day for a week
3. Fluimucil (Acetylcysteine) 200mg - 1 sachet in 100ml H2O, taken liberally
sick and tired. literally.
i feel like after last week’s mishap, part of me really gave up fighting.
Nanginginig ang gabi ng Setyembre.
Taglay ko sa aking suot
ang kalungkutan ng tren na nagdala sa akin
patawid sa iba’t ibang lalawigan:
ako ang nalayaong taong nasusuka sa singaw
ng karbon ng tren.
Hindi pa ako umiiral.
Marami akong dapat makita sa buhay.
<b>Inilayo at iniugnay ako sa lahat ng aking panulaan.
Naipahayag ko na sana ang tagsibol
nang gabing iyon.</b>
Ako, malumbay na pulubi,
pinahubad nila sa akin ang damit
ng hubad na gabi.
Nanginginig ako habang binabasa ang aking awit
sa harap ng dalawang libong taingang hindi magkakatulad.
Natupok ang gabi
sa madilim na apoy na dumami sa siyudad,
naghahangad ng dagling kaniig.
Namatay ba ang lumbay nang gabing iyon?
O ako ba’y isinilang ng aking lumbay?
-Pablo Neruda, salin ni Fidel Rillo
—————————
isang buntunghininga para sa lahat ng mga nakakaranas ng tagsibol.
I. (Walang Pamagat)
saan nagmumula: ugat ng pagkahumaling?
sa mga sulyap na pinupunla
sa kamalayang pinapulang lupa
sa mga hindi sinasadyang halinghing
o buntunghininga habang nakikidigma
sa mga umagang nagbabanta ng taning
sa mga dapithapong minimithi ang pagbaling
ng pagtatangi sa mga gabi’t parirala
na sumasalok ng hamog ng lunsod
sa mga dahon, marahang iniluwal
sa gitna ng dalawang isipang nangangatal
subalit matatag, nagtitikis sa halip na maanod
ng marubdob na mga pagniniig ng kamay
sa agos ng damdaming pinapaamo
sa gawi ng katwiran at pagsusumamo
mahumaling man, tiyak na sisilay
ang panibagong bunga ng pagsasamang hinahatol
sa talastasan ng mga inaaning paniniwala
sa katas ng mga minutong kinalinga
at patuloy na sumisibol, patuloy na sumisibol.
———————
alas singko singkwenta’y otso (July 21, 2005)
sa aking kwarto, habang nagkakalampagan sa kusina
II.
Sa Pagwawakas ng Pagkahumaling
sa pagwawakas ng pagkahumaling
nabunot ang koronang tinik
na nakapulupot sa aking puso,
saglit na inilapag
ang pasaning krus ng aking isipan,
at nakita ko
(sa kauna-unahang pagkakataon)
ang mga pagbabanta ng luha
na nagbabakasakaling pumatak.
isang yakap, dalawa, tatlo,
at hindi ko na mabilang,
wari’y paanyayang magsimula muli
sa pagkakaibigan
(na may tuldok
sa magkabilang dulo)
walang magbabago, sambit mo,
habang pinapako ang
aking kalooban
sa mga nalalabing oras
bago sumikat ang araw.
————–
para sa aking paboritong pirata.
ito na yata ang huling
tula
na ihahabi ko para sa iyo. sa ngalan ng paghihilom, paalam muna.
yes, this was cross-posted over http://www.livejournal.com/users/rebonglila
ok,i’ll have to disappear muna.